امروزمی خواهم بهترین آرزوهای خود را به همۀ کسانی که نوروز را در سرتاسر جهان جشن می گیرند تقدیم کنم. این جشن، هم یک آیین باستانی و هم زمانی برای بازآفرینی است و امیدوارم که شما از این فرصت ویژۀ سال برای بودن در جمع دوستان و خانواده بهره گیرید.
من بویژه می خواهم به طور مستقیم با مردم و رهبران جمهوری اسلامی ایران صحبت کنم.
نوروز تنها بخشی از فرهنگ نام آور شماست. هنر، موسیقی، ادبیات و نوآوری شما جهان را به دنیایی زیباتر و بهتر تبدیل کرده است. اینجا، در ایالات متحده، جامعه خود ما هم در پرتو سهمی که آمریکاییان ایرانی تبار ادا کرده اند پربارتر شده است. ما از تمدن بزرگ شما آگاهیم. دستاوردهای شما احترام ایالات متحده و جهان را برانگیخته است.
برای مدتی نزدیک به سه دهه روابط میان دو کشور تیره و تار بوده است. ولی این جشن، یاد آوری برای نقاط مشترک بشریت است که همه ما را به هم پیوند می دهد.از بسیاری جهات شما نیزمانند ما سال نو خود را همانگونه برگزار می کنید که ما جشن می گیریم. با گردآمدن با دوستان و افراد خانواده، مبادلۀ هدایا و داستانها و نگاه به آینده، با احساس تازه ای از امیدواری.
در بطن این جشن ها، نویدی برای یک روز بهتر، امیدی برای فرزندان ما، امنیت برای خانواده های ما، پیشرفت برای جوامع ما و آشتی میان ملتها نهفته است. اینها امیدواریهای مشترکند. اینها رویاهای مشترکند.
پس این فصلی برای آغازی نو است. من میل دارم به روشنی با رهبران ایران سخن بگویم.
ما اختلافاتی جدی داریم که با گذشت زمان بر آنها افزوده شده است. دولت من اکنون به دیپلماسی متعهد است که طیف کاملی از مسائلی را که پیش روی ماست مورد بررسی قرار می دهد و در صدد ایجاد یک پیوند سازنده میان ایالات متحده، ایران و جامعۀ جهانی است. این فرایند با تهدید به پیش نمی رود. به جای آن ما خواستار برقراری ارتباطی صادقانه و مبتنی بر احترام متقابل هستیم.
شما نیز در برابر خود انتخابی دارید. ایالات متحده مایل است که جمهوری اسلامی ایران بر جایگاه راستین خود در جامعۀ بین الملل قرار بگیرد. شما دارای چنین حقی هستید – اما این حق با مسئولیت های واقعی همراه است و به این جایگاه نه از راه ترور یا به مدد جنگ افزار، بلکه از طریق اقدامات مسالمت آمیز که نشان دهندۀ بزرگی حقیقی ملت و تمدن ایران است می توان دست یافت. و معیار سنجش این بزرگی داشتن توانایی برای ویران کردن نیست، نشان دادن توانایی شما برای ساختن و آفریدن است.
بنا براین، به مناسبت فرارسیدن سال نو شما، مایلم شما، مردم و رهبران ایران بدانید که ما در جستجوی چگونه آینده ای هستیم. این آینده ای است همراه با مبادلات تجدید شده میان مردم ما، و فرصتهای بزرگتری برای مشارکت و بازرگانی. این آینده ای است که در آن اختلافات دیرین برطرف شده اند، آینده ای که در آن شما و همسایگانتان و جهان در بعد وسیع ترمی توانیم همه در صلح و امنیت بهتری زندگی کنیم.
من می دانم که این منظور به آسانی تحقق پذیر نیست. کسانی هستند که اصرار دارند ما را بر اساس اختلافاتی که داریم معرفی کنند. اما شایسته است کلماتی را که سالیانی پیش به وسیلۀ سعدی نگاشته شده به خاطر آوریم:
بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند
فرارسیدن یک فصل نو، این انسانیت گرانبها را که همۀ ما در آن مشترکیم به ما یاد آوری می کند. یکبار دیگر به این روح متعالی توسل جسته و نوید آغازی دوباره را بجوییم.
سپاسگزارم. هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز
سلام سیاوش وقت بخیر نوروز پیروز
کوروش هستم از بلاگ خانه ی رایمند
آره سیاوش عزیز منهم از صدای امریکا و بی بی سی فارسی شاهد این سخنرانی بودم و چنان احساسی به من دست داد که شما نگو و نپرس اما من احساساتی تصمیم نمی گیرم به آینده ای نگاه می کنم مردمی که سی سال به آتش شعار مرگ بر آمریکا دامن زده اند امروز چگونه می خواهند هیزم این آتش را دیگر فراهم نکنند این مسئله ای است که باید در روزهای آتی شاهد آن باشیم ولی در کل بازیگران سیاسی پشت پرده ی امریکا بد جوری رهبان ایرانی را غافلگیر کردند
شبهایت به شادی روزهایت در پناه آزادی
دوست عزيز روزي از ترس انگليس سر به دامن فرانسه گذاشتيم فرداي اون روز از ترس فرانسه سر ب ه دامن روسيه بعد از ان از ترس روسيه سر به دامن انگليس و بعد از ان از ترس انگليس سر به دامن امريكا وووو همين داستان ادامه داشته و الان هم شكر خدا سر به دامن برادران و دوستان و همسايه شمالي داريم و تا فردا بازي زمانه چه بر سر ما يارد خدا ميداند
سیاوش جان سلام وقت بخیر
کوروش هستم ار بلاگ خانه ی رایمند
داداش یه اجازه می خوام بگیرم می خوام از متن فارسی سخنرانی اوباما در وبلاگم استفاده کنم ok
و ضمنا در مورد پاسخ شما به کامنت قبلی
آره خدایش راست می گی یاد اون روزی می افتم که تو تکبیراشون تو نماز جمعه ها از اسرائیل گرفته تا پنج عضو دائمی شورای امنیت همه و همه را اینها به لعنت خدا گرفتار می کردند اما همین امروز به دامان آنها دوباره پناه می برند